Django Soeters

Over de kunstenaar

Gedreven door gevoel, kleur, muziek en ervaringen schilder ik niet wat ik zie, maar wat ik voel. Mijn werk is een poging het oneindige te kaderen. Een visuele reis door mijn innerlijke wereld. Ik heb mezelf leren schilderen. Geen academische regels of trends, maar enkel mijn eigen expressie. Rechtstreeks vanuit mijn binnenwereld. Elk werk is een momentopname van groei, een weerspiegeling van mijn eigen ontwikkeling als mens. Mijn inspiratie komt uit mijn binnenwereld en hoe mijn energie reageert op die van anderen. Eerder maakte ik alleen figuratief werk, nu werk ik vooral abstract. Muziek is altijd aanwezig in mijn atelier. Het ritme, de emotie, de klank vertalen zich naar kleur en beweging op het doek. Ik geloof dat een kunstenaar niet per se hier is om te schilderen wat al aanwezig is in de fysieke wereld. Maar eerder dat deze hier is om (nieuwe) energie aards te maken op zijn of haar unieke manier. Op deze manier tast de kunstenaar de cultuur aan, en dat heeft op zijn beurt de potentie de maatschappij in beweging te brengen. Schaduwschilderen, Dit is een stijl die ik een aantal jaar geleden ontdekt heb. Het is een combinatie van verschillende technieken die ik door de jaren geleerd heb. Zoals ik zelf mijn eigen schaduwkant gebruik om lichter te worden en te groeien als mens, zo gebruik ik in deze stijl ook schaduwen om kleuren te manipuleren, of om ze meer of juist minder naar voren te brengen. Door op bepaalde plekken schaduw toe te voegen aan de basis van een schilderij kan ik ook interessante vormen creëren. Deze schilderijen zijn organisch en lijken 3 dimensionaal. De achtergrond van deze werken zijn vaak donker van kleur. Door het gebruik van felle kleuren en stevige contrasten lijken de werken soms haast op te lichten van het doek. Doordat de werken niet alleen van afstand maar ook van dichtbij interessant zijn om te bekijken word de waarnemer als het ware op reis genomen door het werk. Het proces is als een spel, een experiment. In deze dans tussen ratio en intuïtie bestaat geen goed of fout. Enkel ''nieuw'' en ''anders'', en daar mag ik dan steeds weer aan wennen. Om vervolgens vaak weer versteld te staan hoe mooi ''anders'' kan zijn. Voor mij voelen deze werken als het onstabiele voorstadium van vaste materie. Waarin de bouwblokken van de realiteit zich rangschikken om zo een bepaalde vorm aan te nemen. Het is manifestatie op het randje van ontstaan in de fysieke realiteit.